گالری Dataland: تجربه هنر هوش مصنوعی در لس‌آنجلس

Refik Anadol، هنرمند مشهور، هوش مصنوعی را در هنر یک رنسانس می‌داند. او و Efsun Erkılıç گالری Dataland را در لس‌آنجلس افتتاح کرده‌اند که اولین "موزه هنرهای هوش مصنوعی" در جهان نامیده می‌شود. این گالری در دو هفته اول افتتاحیه خود بیش از ۱۰,۰۰۰ بازدیدکننده را جذب کرد. نمایش اصلی Dataland، با عنوان Machine Dreams: Rainforest، یک تجربه معماری فراگیر است. این نمایشگرهای دیجیتال تعاملی، با استفاده از حرکات و داده‌های بیومتریک بازدیدکنندگان (که توسط دستگاه‌های پوشیدنی ردیابی می‌شوند)، تصاویر و صداهایی را تولید می‌کنند که از Large Nature Model Anadol، یک سیستم هوش مصنوعی ساخته شده با آرشیوهای علوم طبیعی از موسسات معتبری مانند Smithsonian، الهام گرفته شده‌اند.

Anadol می‌گوید: «ما سه سال از صفر شروع کردیم و مدل‌های هوش مصنوعی خودمان را آموزش دادیم و با مجموعه‌داده‌های خودمان کار کردیم.»

Anadol و تیمش برای جمع‌آوری ۵ پتابایت داده خام به آمازون و دیگر جنگل‌های بارانی سفر کردند. او افتخار می‌کند که Dataland این داده‌ها را با رضایت و مشارکت محققان جمع‌آوری کرده است، برخلاف شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی Silicon Valley که به دلیل استفاده غیرمجاز از محتوای خالقان با واکنش‌ها و شکایت‌هایی مواجه شده‌اند. Google DeepMind نیز منابع "کم‌انرژی آزمایشی" را در اختیار Dataland قرار داده است که به گالری امکان می‌دهد با Google Cloud کار کند و "محاسبات پایدار" داشته باشد. Anadol می‌داند که بسیاری از هنرمندان و منتقدان، "هنر هوش مصنوعی" را به دلیل تولید محتوای بی‌کیفیت رد می‌کنند. او می‌گوید: «۱۰۰ درصد، اکثریت حق دارند.» اما گالری جدید او قصد دارد ثابت کند که امکانات بزرگی فراتر از تولیدات ساده با هوش مصنوعی وجود دارد. او می‌افزاید: «دلیل وجود Dataland این است که بفهمیم، توضیح دهیم و کشف کنیم و به دنیا بگوییم که تنها یک گزینه وجود ندارد.» در Machine Dreams: Rainforest، بازدیدکنندگان با پوشیدن یک ساعت هوشمند و یک یقه پلاستیکی U شکل، وارد یک تجربه حسی می‌شوند. این دستگاه‌ها داده‌های بیومتریک را ردیابی می‌کنند و به نمایشگرهای دیجیتال اجازه می‌دهند تا به حرکات بازدیدکنندگان واکنش نشان دهند. بوهای مختلفی نیز از حسگرهای زیستی منتشر می‌شود که تجربه را غنی‌تر می‌کند. Anadol می‌گوید: «در Dataland، به عنوان آزمایشگاهی از تخیل، اولین سوال عمیق ما این است: آیا اثر هنری می‌تواند ما را حس کند؟» در بخش Infinity Room، بازدیدکنندگان می‌توانند پرواز یک مرغ مگس‌خوار در یک جنگل نئونی تخیلی را دنبال کنند. بخش Latent Gallery نیز به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهد تا نگاهی به پشت صحنه Large Nature Model بیندازند و داده‌های آموزشی را بر اساس دسته‌بندی مشاهده کنند. Anadol می‌خواست مردم از ثروت اطلاعاتی که زیربنای این اثر هنری است، آگاه شوند. او می‌گوید: «اینجا مکان‌هایی است که ما الگوریتم‌ها، مجموعه‌داده‌ها و آزمایش‌های آموزشی خود را رمزگشایی می‌کنیم.» Anadol تاکید می‌کند که هدف Dataland تولید تصاویر فوق‌واقع‌گرایانه یا دیپ‌فیک نیست، بلکه خلق "توهمات" است. او می‌گوید: «این درباره ایده ماشینی است که عاشق طبیعت می‌شود – این همان جنگل بارانی است – و ما وارد رویاهای ماشین می‌شویم، جایی که توهمات ماشین را بو می‌کنیم، رویاهای ماشین را می‌چشیم، میلیون‌ها آواز پرنده را می‌شنویم که شنیدنشان در دنیای انسان غیرممکن است.» در نهایت، Sanctuary، بر اساس مفهومی که Anadol سال‌ها روی آن کار کرده است، اطلاعات بیومتریک جمعی بازدیدکنندگان را برای ایجاد یک نمایش سه‌بعدی انتزاعی از انرژی جمعی اتاق ترکیب می‌کند که هرگز دوباره دیده نخواهد شد. Anadol می‌گوید که گالری "احساسات را به عنوان ورودی" می‌گیرد و از مشاهده واکنش‌های عمیق بازدیدکنندگان، از جمله اشک‌ها و هیجان، بسیار خرسند است. او معتقد است که این نوع واکنش‌ها برای متقاعد کردن شکاکان به ارزش هوش مصنوعی در هنر ضروری است. Anadol می‌افزاید: «این همه در نهایت درباره انسان بودن است، نه درباره هوش مصنوعی. این فقط یک ابزار باورنکردنی است، اما پیام و زمینه و معنا هنوز هم درباره انسان بودن است.» منبع: Wired